آخرین نوشته ها

تازه‌ترین نوشته‌های مجله

کرانه های عامه پسندی

خیلی لذت دارد وقتی چیزی را انتظار نداری و وقتی می‌یابیش و می‌خوانیش خیلی به تو حال خوشی می‌بخشد. در فرصت کوتاهی که به دست آوردم ، در آخرین لحظه، از قفسه آخرین شماره مجله آنگاه را که مدتها بود مترصد خواندنش بودم برداشتم تا با خود به اتاق انتظار پزشک ببرم که بنا به تجربه قبلی قرار بود نزدیک دو ساعت آنجا باشم و می خواستم سر خود را با آن گرم کنم که گذشت ساعات کمتر شود و البته که مطلبی هم که مدتی دنبال وقت خواندنش بودم را بخوانم، لیکن داستان به درازا کشید و از مطب هم که برگشتم ادامه دادم و حتی نیمی از فردای نیمه تعطیل مرا هم به خود اختصاص داد تا همه مقالات آن را از ابتدا تا انتها بخوانم. موضوع: "کرانه‌های عامه‌پسندی".

عامه‌پسندی و ارحام بر صدر

طنز، نکته‌سنجی و باریک‌بینی در موضوعات اجتماعی و نیز مزاح و ریشخند کردن دیگران در فرهنگ عامه‌ی اصفهانی‌ها جایگاه ویژه‌ای دارد؛ به‌طوری‌که در کتاب «محاسن اصفهان»... ادامه ...

آنگاه ، اکنون

ما  نسلی که زیر سایه ی جنگ در صف نان و شیر و پنیر کوپنی و وموشک باران بزرگ شدیم بر حسب جبر جغرافیا و زمان انسانهای ناز پرورده و خوش گذرانی نیستیم . عمر ... ادامه ...

شماره هفتم. آنگاه منتشر شد

آنگاه هفتم با موضوع خيام‌شاعر اكنون منتشر شد. این شماره به عمر خيام،فيلسوف،رياضی‌دان، ستاره‌شناس وشاعر ایرانی اختصاص دارد. آرش تنهایی،در سرمقاله این شماره نوشته :«جامعه‌ی ناامید جامعه‌ی محکوم به زوال است؛ جامعه‌ای که در آن رشدیه‌ها و بهمن‌بیگی‌ها معلمی نمی‌کنند؛ آدمیت‌ها و یارشاطرها نمی‌نویسند؛ باکری‌ها و دوران‌ها از مرزهایش دفاع نمی‌کنند؛ کیارستمی‌ها و فرهادی‌ها برایش افتخار نمی‌‌آفرینند؛ جامعه‌ی ناامید جامعه‌ی محتضر است؛بیماری که فقط مرگ خود را انتظار می‌کشد. ما امیدواران کم‌شماریم. ابزار و امکاناتی نداریم جز دست‌ها وقلم‌هایمان. ما بی آنکه کاره‌ای باشیم، خودمان را مقصر وضع موجود می‌دانیم؛ مایی که نتوانستیم با کلماتمان امیدبکاریم. کاش می‌شد گفت:«یگانه راهی که برایمان مانده امیدوار جنگیدن است.»

شماره ششم آنگاه منتشر شد

شماره ششم مجله «آنگاه» با موضوع شیراز؛ شهر گفت‌وگو منتشر شد. شماره ششم مجله «آنگاه» به شهر شیراز ، شهر حافظ و سعدی و ملک سلیمان اختصاص دارد. علی امیر ریاحی، در سرمقاله این شماره نوشته: «این دوگانه‌ی پیچیده‌ی شهر و مردم، که شباهت زیادی دارد به دوگانه‌ی فرم و محتوا، مجال محیایی‌ست برای کَندن و کاویدن؛ این‌که حدودا مرز میان شهر و ساکنش کجاها تمام و کجاها آغاز می‌شود، این‌که چطور و چقدر و کجاها به هم عطر و طعم و رنگ می‌دهند.همین وسوسه‌ها بود، لابد، که آنگاهیان را به فکر انداخت کرانه‌ی کنجکاوی‌هاشان را تا حریم یک شهر ببرند و چنین کندوکاوی را موضوع پرونده کنند.

وقتی که سراغ پرتره‎ها می‎روم…

علیرضا یزدانی - بهزاد شیشه‌گران ازجمله هنرمندانی است که با تکیه بر حساسیت‌های اجتماعی‌ای که دارد، نمایشگاه‌هایی با موضوع پرتره‌های جهان پهلوان تختی و همچنین احمد شاملو در سال‌های 1368 و 1379 برگزار کرده است و همین‌طور ده‌ها پرتره از شخصیت‌های فرهنگی، هنری و سیاسی ایران و جهان در پنج دهه‌ی گذشته بخشی از فعالیت‌های هنری‌اش بوده است. در ادامه خلاصه‌ای از یک گفت‌و‌گو را می‌خوانید که در شهریور 1396 با این هنرمند انجام داده‌ام.
0.8

کتاب هفته به فرهنگ عامه اعتبار بخشید

علی بلوکباشی همکاریش را با کتاب هفته و شاملو در تهیه و تدوین بخش کتاب کوچه در سال 1340 آغاز کرد. مطالعه و بررسی مردم شناسی و فرهنگ عامۀ ایران دغدغۀ اصلی زندگی تحقیقی بلوکباشی بوده است. او شروع کار در کتاب هفته و مسئولیت تدوین بخش کتاب کوچه را حرکتی اثرگذار در شناخت فرهنگ ایران می داند. از همین روی موضوع کتاب هفته بهانه ای شد که به دفتر کار او در مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی بروم و با او به گفت و گو بنشینم.

در غیاب ابراهیم

نمایشگاه زرتشت رحیمی شامل دوازده نقاشی در ابعاد مختلف است که با ترکیبِ مواد و بنا به گفته‌ی هنرمند پس از سه سال از نمایشگاه انفرادی قبلی به انجام رسیده اند و با... ادامه ...